سنگ طله
ساعت ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٩ دی ۱۳۸٩   کلمات کلیدی:

فصل تابستان که می رسد،افرادی جهت فرار از گرمای طاقت فرسای شمال به شنا می پردازند،گروهی هم شنا در فصل تابستان رابه عنوان یک تفریح در نظر می گیرند،به هر حال دیدگاهها نسبت به شنا می تواند متفاوت باشد ولی آنچه مسلم است ، شنا نیازمند آب و مکان مناسب است.مثلا عده ای به دریا می زنند و کسانی که به دریا دسترسی ندارند در رودخانه یا استخر و...شنا می کنند.

 


با توجه به اینکه رودخانه کیا رود از کنار رانکوه می گذرد،مکان مناسبی برای شنا کردن می باشد. هر ساله مکانهای عمیقی در رودخانه  به مرور زمان و بر اثر سیلابهای فصل زمستان ایجاد می شد، که یکی از این مکانها که هم برای شنا کردن و هم برای ماهیگیری مناسب بود،سنگ طله نام دارد.

 

 چند تخته سنگ بزرگ در کنار هم قرار دارند، به طوریکه آب رودخانه در زیر این سنگهاجاری می باشد. موقعیت سنگها طوری است که بین دو صخره بزرگ ،دالانی ایجاد شده که به کوچه معروف است،که در حال حاضرتوسط شاخه و تنه درختان بسته شده است،به هر حال این مکان، محل مناسبی برای بازیهای آبی بود.یکی از این بازیها به صورت زیر انجام می گرفت که:

 

دو گروه تشکیل می شد و با قرعه کشی مشخص می کردند که نفرات یک گروه بالای صخره قرار گرفته و نفرات گروه دیگردرآب.گروهی که در آب قرارداشتند می بایست از صخره بالا رفته و نفرات گروه رقیب را به داخل آب پرتاب کنند تا برنده این بازی شوند.آنگاه جای دو گروه جهت ادامه بازی عوض می شد.

از آنجاییکه روستائیان بالادست فاضلابها و زباله های خود رابه داخل رود خانه ریختند،آب رودخانه آلوده گردید و ترس از مبتلا شدن به بیماریهای پوستی مانع از شنا افراد در رودخانه کیا رود گردید و افراد جهت شنا یا به دریا می روند یا به مکانهایی از رودخانه، که بالاتر از روستاهای اطراف قرار دارد، رفته و تنی به آب می زنند.

حالا دیگراز آن همه شور و نشاط و شلوغی در سنگ طله خبری نیست و این مکان به همراه آن همه بازیها به خاطره ها پیوست.

 

اینجاست که شعر معروف سهراب سپهری در ذهن تداعی می شود که:

آب را گل نکنیم:
در فرودست انگار، کفتری می‌خورد آب.
یا که در بیشه دور، سیره‌یی پر می‌شوید.
یا در آبادی، کوزه‌یی پر می‌گردد.

آب را گل نکنیم:
شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی.
دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب.